Intestinal Permeability Assessment
Darmpermeabiliteit

De darmpermeabiliteit test evalueert op een duidelijke en niet-invasieve wijze de absorptie in de dunne darm en de barrièrefunctie in de darmen. Zowel malabsorptie als een verhoogde intestinale permeabiliteit (“leaky gut”) worden geassocieerd met chronische gastrointestinale problemen, maar ook met vele systemische stoornissen.

De functie van de dunne darm is dubbel: het is het orgaan waar voedingsstoffen verteerd en geabsorbeerd worden én voor het immuunstelsel vormt het een krachtige fysieke barrière tegen een overmatige opname van bacteriën, voedselallergenen en andere macromoleculen. Een verhoogde permeabiliteit in deze barrière kan het aantal dat in de bloedsomloop terechtkomt drastisch verhogen, waardoor bacteriële antigenen in kruisreactie kunnen treden met het weefsel van de gastpersoon. Een verhoogde opname van toxische stoffen kan het detoxificatiesysteem van de lever overbelasten én kan ook leiden tot een overgevoelig reageren van het immuunsysteem.

Vastgesteld is dat een verhoogde darmpermeabiliteit een rol speelt bij tal van gezondheidsproblemen zoals inflammatoire darmziekten, voedselallergie, inflammatoire gewrichtsziekten en chronische huidproblemen. Studies hebben uitgewezen dat de verhoogde permeabiliteit van patiënten met spondylose ankylopoietica (zk. van Bechterew) , reumatoïde artritis en vasculitis, een belangrijke factor zou kunnen zijn in de pathogenese van deze ziekten.

Een verminderde permeabiliteit blijkt anderzijds de fundamentele oorzaak te zijn van malabsorptie, de daaruit volgende malnutritie en groeiachterstand. In bepaalde ziektetoestanden van de dunne darm, zoals glutengevoelige enteropathie, kan de permeabiliteit voor grote moleculen toenemen, terwijl als resultaat van schade aan de microvilli, de permeabiliteit voor kleine moleculen afneemt. Dergelijke toestanden resulteren in een nog mindere beschikbaarheid van voedingsstoffen die een rol spelen in de detoxificatie van de antigenen die aanwezig zijn in de bloedsomloop.

De intestinale permeabiliteit kan aangetast worden door meerdere mechanismen zoals intestinale infecties, een tekort aan secretoire IgA, de ingestie van allergeen voedsel of toxische chemische stoffen, trauma en endotoxinemie, alcoholisme en non-steroïdale anti-inflammatoire middelen (NSAID’s). Dat het gebruik van deze NSAID’s de intestinale barrièrefunctie teniet doet, is een belangrijke negatieve factor voor artritispatiënten die ermee behandeld worden, want de intestinale permeabiliteit kan een sleutelrol spelen in hun ziekteproces.

De darmpermeabiliteit test evalueert het permeabiliteitvermogen van twee niet-gemetaboliseerde suikermoleculen, lactulose en mannitol. Lactulose wordt enkel lichtjes geabsorbeerd, maar indien de darmimmuniteit of de barrière-integriteit beschadigd is, kan deze stof wel binnendringen in het systeem. Lactulose doet dus dienst als een marker voor de integriteit van het darmslijmvlies. Mannitol wordt gemakkelijk geabsorbeerd en is dus een marker voor transcellulaire opname. Voor de test moet de patiënt een precieze hoeveelheid lactulose en mannitol drinken. De graad van intestinale permeabiliteit of malabsorptie wordt weerspiegeld in de niveaus van de twee suikers in een urinemonster dat ingezameld wordt gedurende 6 uur na het drinken van het suikermengsel.

• Chronische “leaky gut” kan leiden tot een hogere blootstelling van de darmen aan antigen belasting die in verband wordt gebracht met voedsel allergieën en auto-immuunziekten zoals reumatoïde artritis, spondylose ankylopoietica (zk. van Bechterew), schildklierziekten en myasthenia gravis pseudoparalytica
• Verslechterende permeabiliteit wordt in verband gebracht met bacteriële translocatie en toegenomen detoxificatie belasting
• Malabsorptie leidend tot verlies aan voedingsstoffen
• Schade aan darm barrière functie welke wordt getriggered door chronische ontsteking, dysbiose, NSAID gebruik, alcohol, voedingsallergie, of oxidatieve stress
• De mogelijkheid van terugval bij patiënten met Crohn’s disease die symptomatisch zijn en die in remissietoestand verkeren.